Terug naar overzicht

Loslaten…..

Dit is een term die vaak gebruikt wordt, ook door mij.
Gaandeweg de jaren heb ik veel leren loslaten.
Nu moet ik eerlijk toegeven dat het de ene keer makkelijker gaat dan de andere.
Gaat het om iemand of iets dichtbij?
Zijn ze het waard om mij erom druk te maken?
Schiet ik er iets mee op?
Vaak is ‘t het niet waard om je er druk om te maken en schiet je er weinig mee op. Maar dat is de aard van het beestje. Als het iets of iemand betreft die verder weg staat, maakt het alles een stuk makkelijker.
Gaat het om mijn kinderen, vind ik het best lastig.

Het is nu ruim 16 jaar geleden dat ik voor het eerst moeder ben geworden.
Ik vind het heel erg leuk om moeder te zijn, maar soms ook moeilijk. Vooral nu de kinderen groter worden.
Toen ze nog klein waren, had ik redelijk de vrije hand in, het bepalen van wat ze deden, kledingkeuzes en wat “zij” (lees ik) leuk vonden.

Ik heb te maken met twee pubers, een zoon van 16 en een dochter van 14, en een zoontje van 8 die besloten heeft, om ook samen met oudere broer en zus, nu al te gaan puberen. Soms best grappig. Ik heb hem verteld dat hij een keuze moet maken: of nu mee puberen en straks is het klaar, of straks als zijn eigen tijd daar is, gaan puberen. Twee keer puberen of dat deze pubertijd overloopt in zijn eigen puberteit, is geen optie.
Niet dat hij zich hier iets van aantrekt.
Hij zegt “is goed mam”, maar ik merk nog geen duidelijke keuze! ;-))

Oké, ik dwaal af.
Loslaten, vooral als het om de kinderen gaat dus, gaat mij niet zo makkelijk af. Het liefst wil ik ze, tegen en voor alles, beschermen. En ze voorbereiden op alle mogelijke pijn, verdriet, teleurstellingen en gevaren die het leven met zich meebrengt.
Ik weet dat dit onmogelijk is, dat ze alle drie hun eigen lessen moeten leren en hun eigen fouten moeten maken om te kunnen groeien.

Heel lang heb ik zoveel mogelijk gedaan, om mezelf onmisbaar te maken. Gelukkig kreeg ik redelijk op tijd mijn inzicht dat ik moest gaan beginnen met “het loslaten”. Wij woonden vroeger in Amsterdam. Daar waren de kinderen en ik vrijwel altijd met z’n vieren. Mijn man reisde toen heel veel voor zijn werk en ik deed veel samen met de kinderen. De kinderen zaten in Hoofddorp op school omdat het de bedoeling was daarnaartoe te verhuizen, wat we in 2014 ook hebben gedaan. Hier ontstond veel vrijheid voor de kinderen. Ze kunnen op hun fiets naar vrienden en vriendinnen, de jongste ging vaak bij klasgenootjes spelen of bij ons en zo hadden ze ineens een druk sociaal leven. Ik merkte dat ik hier een dubbel gevoel over had: aan de ene kant heel blij dat ze zo hun plek hadden gevonden, maar aan de andere kant was ik nu vaak “alleen” en hoefde ik niemand te vermaken. Dat ze het zo fijn hadden maakte het proces iets makkelijker.

Maar ja, toen werd mijn oudste 16, kreeg een scooter………….
Hij was hierdoor veel weg en onderweg. Dat was echt even wennen. Gelukkig komt hij vaak ook bij ons thuis met zijn vrienden chillen. Heel gezellig vinden we dat. Ik maakte me zorgen om niks. Afgelopen schooljaar heeft hij eindexamen gedaan en zit nu op zijn vervolgopleiding, CIOS. Tweede week moest hij op landkamp, tent opzetten/afbreken, boodschappen doen/zelf koken!
Helluuuuuuup, dit heeft mijn kind nog nooit gedaan!!!! Wederom voor om niks druk gemaakt, hij heeft een top week gehad en enorm genoten.

Mijn dochter doet havo tweetalig, wat inhoud dat ze 1 keer per jaar naar het buitenland gaat voor een week. Vorig jaar gingen ze met meerdere in een gezin en dit jaar vindt er een uitwisseling plaats: 1 week alleen in een gezin in het buitenland en dan komen ze terug met het kind uit dat gezin naar ons toe. Het is de eerste week waar ik me nu zorgen om maak. Ik ben bezig om dit stukje loslaten en over me heen te laten komen. Lang leve de mobiele telefoons, dus contact is er sowieso. Dat is een grote troost en helpt zeker bij het loslaten.

Wat onze jongste betreft, kan ik gelukkig nog gezellig mee op schoolreisjes enz.

Het is bij mij puur het loslaten van “het zorgen voor”, het in de hand willen hebben wat er met de kinderen gebeurt en hoe het gebeurt!
Ik ben er inmiddels achter dat ze zich alle drie wel redden, ook als ik er niet bij ben. Gelukkig is altijd nog wel iets waar ze mijn hulp bij nodig hebben. En ze weten dat alles bespreekbaar is, mochten ze ergens mee zitten. Het vertrouwen is tweerichtingsverkeer. Dat moet er wel zijn, vertrouwen, anders werkt het loslaten niet. Vertrouwen geeft open communicatie.

Het loslaten vond ik inderdaad eng. Er zijn nog van die momenten waarin ik de touwtjes nog niet los wil laten, maar gelukkig is het vertrouwen wat ik in de kinderen heb zo groot dat ik het aandurfde. Door dit vertrouwen en mogelijkheden te geven, is er ruimte ontstaan voor de kinderen om te laten zien wat ze kunnen en waar ze toe in staat zijn.
En wat ben je dan super trots als moeder zijnde, zowel op de kinderen als op jezelf!!

Loslaten moet je leren <3